تبلیغات
شعر های فارسی - مــی نــوازد دل مــا را بــه نگــاهی گــاهی

دامن ناز                            دکتر ابراهیم اقبالی                            غزل


مــی نــوازد دل مــا را بــه نگــاهی گــاهی
می نشـانم بـه هـدف ناوک آهی گاهی
 
شبنم افــلاک نشین گشت ز خوشید پگـــاه
جذبه عشق بود نیــم نگـــاهـی گاهی
 
در زنخدان تــو دل چنــگ به گیسوی تو زد
بگذرد قافـــله ای بر سر چاهی گــاهی
 
دیــدن دیــده بیمار تـو خــود عـافیت است
دست چون میدهدم حال تباهی گاهی
 
زاهــدا غرّه بــه طــاعـات کلانت چه شــوی
باعث عفو شــود خــرده گنـاهی گاهی
 
ای بسا مرگ که خود پایه شور است و حیـات
لانه عشق شـود خــرمن کاهی گــاهی
 
باورت نیست پس از مردن ما بین که ز خـاک
سر زنــد زنــده و بـالنده گیاهی گاهی
 
وان نــه لالـه است که از بهر شهیدان غمـش
خیـــزد از قتلگه داغ گـــواهی گــاهی
 
بنگر بر صــف مـــژگـان و ببیـن نــاله مــا
که چسان می شکند پشت سپاهی گاهی
 
گــرچـه روشن بــه چــراغی نشود کلبـه ما
پــرتــوی افکنـد از روزنــه ماهی گاهی
 
تــا کــه تقلیـد از آن زلــف سمـن سـابکند
مـاه هم می نهد از ابـر کلاهـــی گــاهی
 
راز معـــراج نــدانستــه ای ای دل ورنـــــه
خـوار بینی دو جهان پیش سیاهی گاهی
 
دستگـــیر ضعفــا خـــاک ره مــردان باش
روزگــارت چو دهد دولت و جاهی گاهی
 
ذکـر حق پیشه خود کن شب و روز «اقبالی»
تا نجــویی به جز او پشت و پناهی گاهی
 
تا ســرانجـام زنــی دست در آن دامـن نـاز
چون غبــاری بنشین بـر سر راهی گاهی
 



آخرین پست ها
  • کد نمایش افراد آنلاین