تبلیغات
شعر های فارسی - انواع شعر فارسی 1-مثنوی - رباعی

انواع شعر فارسی :

1-مثنوی: مثنوی شعری است که هردو مصراع تمام ابیاتش به طور جداگانه دارای قافیه ی مستقل می باشد. مثنوی های معروف عبارت اند از: 1-شاهنامه ی فردوسی 2- حدیقه ی سنایی 3- خمسه ی نظامی 4- منطق الطیر عطار 5- مثنوی معنوی 6- بوستان سعدی.

در دوران اخیر پروین اعتصامی و استاد شهریار موفق ترین شاعران قالب مثنوی هستند.

 

نحوه ی قرار گیری قافیه در قالب مثنوی(علایم نشانگر قافیه است) :

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ+

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ+

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ//

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ//

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ@

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ@

 

مثال از کتاب مثنوی مولوی:

بشنو از نی چون شکایت می کند

از جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند

از نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگو شرح درد اشتیاق

هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نحبست اسرار من

2- رباعی: عبارت از دو بیت شعر است که باید مصراع اول،دوم و چهارم آن قافیه ی یکسانی داشته باشد ولی گاهی مصراع سوم نیز با بقیه ی مصراع ها در قافیه شریک هستند. رباعی بر وزن «لا حولَ و لا قوة الاّ بالله» است و در قدیم به آن ترانه و دوبیتی چهارگانی و چهاربیتی هم می گفتند و مشکلترین نوع شعر فارسی است. و به قول استاد همایی :« رباعیِ خوب گفتن در واقع بحر را در کوزه جای دادن است». از شاعران معروف این روش: عمر خیام نیشابوری، ابو سعید ابوالخیر، عطار ، مولوی، حافظ و عراقی  می باشد.

 

نحوه ی قرار گیری قافیه در قالب رباعی(علایم نشانگر قافیه است) :

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ *

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ *

 

مثال:

گر مرد رهی میان خون باید رفت                                از پای فتاده سرنگون باید رفت

تو پای به راه در نِه و هیچ مپرس                             خود راه بگویَدَت که چون باید رفت

«عطار»

من درد تو را ز دست آسان ندهم                                دل بر نکنم ز دوست تا جان  ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم                                  کان درد به صد هزار درمان ندهم

«مولوی»


  • آخرین ویرایش:دوشنبه 30 مرداد 1391

آخرین پست ها
  • کد نمایش افراد آنلاین