تبلیغات
شعر های فارسی - مطالب رهی معیّری
شنبه 11 اردیبهشت 1395  00:00

هستی چه باشد..                                    رهی معیری                       غزل


هستی چه باشد؟ آشفته خوابی        
 نقش فریبی، موج سرابی

نخل محبت، پژمرده شد، کو؟         
فیض نسیمی، اشک سحابی

در بحر هستی، ما چون حبابیم     
 جز یک نفس نیست، عمر حبابی

از هجر و وصلم، حاصل همین بود   
 یا انتظاری، یا اضطرابی

ما از نگاهت مستیم ور نه
کیفیتی نیست،  در هر شرابی

از داغ حسرت حرفی چه گوید؟
نا کامیابی،  با کامیابی

دیدم رهی را، می رفت و می گفت
هستی چه باشد، آشفته خوابی



دوشنبه 25 خرداد 1394  00:00

.. .امشب                                  رهی معیّری                   غزل


چشم مستت چه کند با من بیمار امشب 
این دل تنگ من و این تن بیمار امشب

آخر ای اشک دل سوخته ام را مددی 
که به جز ناله مرا نیست پرستار امشب

بیش از این مرغ سحر خون به دل ریش مکن 
که به کنج قفسم چون تو گرفتار امشب

سیل اشکم همه دفترچه ی ایام بشست  
نرود نقش تو از پرده ی پندار امشب

بودم امید چو آیی به سرم سایه مهر
آفتابی شود از سایه, پدیدار امشب

بسته شد هر در امید به هر جا که زدیم
چاره جویی کنم از خانه خمار امشب

محتسب خوش دل از آن است که یکباره زدند 
کوس رسوایی ما بر سر بازار امشب



نام شعر : شب فراق                   شاعر : رهی معیری                نوع شعر : غزل


چه رفته است که امشب سحر نمی آید؟
شب فراق به پایان مگر نمی آید؟

جمال یوسف گل چشم باغ روشن کرد
ولی ز گمشده من خبر نمی آید

شدم به یاد تو خاموش، آنچنان که دگر
فغان هم از دل سنگم به در نمی آید

تو را بجز به تو نسبت نمی توانم کرد
که در تصور از این خوبتر نمی آید

طریق عقل بود ترک عاشقی دانم
ولی ز دست من این کار برنمی آید

بسر رسید مرا دور زندگانی و باز
بلای محنت هجران بسر نمی آید

منال بلبل مسکین به دام غم زین بیش
که ناله در دل گُل کارگر نمی آید

ز باده فصل گُلم توبه میدهد زاهد
ولی ز دست من این کار برنمی آید

دو روز نوبت صحبت عزیز دار رهی
که هر که رفت از این ره دگر نمی آید



نام شعر : رفتیم و ...                   شاعر : رهی معیّری          نوع شعر : غزل


رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم
کار جهان به اهل جهان واگذاشتیم

بالای هفت پرده ی نیلی است جای ما
پا چون حباب بر سر دریا گذاشتیم

ما را بس است جلوه‌گه شاهدان قدس
دنیا برای مردم دنیا گذاشتیم

صد غنچه ی دل از نفس ما شکفته شد
هر جا که چون نسیم سحر پا گذاشتیم

بودیم شمع محفل روشندلان«رهی»
رفتیم و داغ خویش به دلها گذاشتیم



نام شعر : دل زود باورم را...     شاعر : محمدحسن رهی معیّری         نوع شعر : غزل


دل زود باورم را به کرشمه ای ربودی
چو نیاز ما فزون شد تو به ناز خود فزودی

به هم ...الفتی گرفتیم ولی رمیدی از ما
من و دل همان که بودیم و تو آن نه ای که بودی

من از آن کشم ندامت که ترا نیازمودم
تو چرا ز من گریزی که وفایم آزمودی

ز درون بود خروشم ولی از لب خموشم
نه حکایتی شنیدی نه شکایتی شنودی

چمن از تو خرم ای اشک روان که جویباری
خجل از تو چشمه ای چشم رهی که زنده رودی


  • آخرین ویرایش:جمعه 28 تیر 1392

چهارشنبه 25 مرداد 1391  00:00

نام شعر : سایه آرمیده                   شاعر : رهی معیری           نوع شعر : غزل


لاله داغدیده را مانم
 کشت آفت رسیده را مانم
دست تقدیر از تو دورم کرد
گل از شاخ چیده را مانم
نتوان بر گرفتنم از خک
 اشک از رخ چکیده را مانم
پیش خوبانم اعتباری نیست
جنس ارزان خریده را مانم
برق آفت در انتظار من است
سبزه نو دمیده را مانم
تو غزال رمیده را مانی
من کمان خمیده را مانم
بمن افتادگی صفا بخشید
سایه آرمیده را مانم
در نهادم سیاهکاری نیست
پرتو افشان سپیده را مانم
گفتمش ای پری کرامانی ؟
گفت : بخت رمیده را مانم
دلم از داغ او گداخت رهی
لاله داغدیده را مانم


  • آخرین ویرایش:-

چهارشنبه 4 مرداد 1391  00:00

نام شعر : نغمه ی حسرت             شاعر : رهی معیّری             نوع شعر : غزل


یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم
گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم
آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم
در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم
درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من
داشتم آرام تا آرام جانی داشتم
بلبل طبعم«رهی» باشد ز تنهایی خموش
نغمه ها بودی مرا تا همزبانی داشتم


  • آخرین ویرایش:چهارشنبه 18 مرداد 1391

شنبه 24 تیر 1391  13:13

نام شعر : رسوای دل                شاعر : رهی معیّری               نوع شعر : غزل


همچو نی می نالم از سودای دل
 آتشی در سینه دارم جای دل
من که با هر داغ پیدا ساختم
سوختم از داغ نا پیدای دل
همچو موجم یک نفس آرام نیست
بسکه طوفان زا بود دریای دل
دل اگر از من گریزد وای من
غم اگر از دل گریزد وای دل
ما ز رسوایی بلند آوازه ایم
نامور شد هر که شد رسوای دل
خانه مور است و منزلگاه بوم
 آسمان با همت والای دل
گنج منعم خرمن سیم و زر است
گنج عاشق گوهر یکتای دل
در میان اشک نومیدی رهی
خندم از امیدواریهای دل


  • آخرین ویرایش:چهارشنبه 18 مرداد 1391

نام شعر : داغ تنهایی                   شاعر : رهی معیّری             نوع شعر : غزل


آن قَدَر با آتش دل ساختم تا سوختم
بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم
سردمهری بین که هر کس بر آتشم آبی نزد
گرچه همچون برق از گرمی سراپا سوختم
سوختم اما نه چون شمع طرب در بین جمع
لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم
همچو آن شمعی که افروزند پیش آفتاب
سوختم در پیش مه رویان و بیجا سوختم
سوختم از آتش دل در میان موج اشک
شوربهتی بین که در آغوش دریا سوختم
شمع و گل هم هر کدام شعله ای در آتشند
در میان پکبازان من نه تنها سوختم
جان پک من رهی خورشید عالمتاب بود
رفتم و از ماتم خود عالمی را سوختم


  • آخرین ویرایش:چهارشنبه 18 مرداد 1391

دوشنبه 18 مهر 1390  20:41

نام شعر : حدیث جوانی            شاعر : رهی معیّری              نوع شعر : غزل

اشکم ولی بپای عزیزان چکیده ام
خارم ولی بسایه گل آرمیده ام
با یاد رنگ و بوی تو ای نو بهار عشق
همچون بنفشه سر بگریبان کشیدهام
چون خک در هوای تو از پا افتاده ام
چون اشک در قفای تو با سر دویدهام
 من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش
 از دیگران حدیث جوانی شنیده ام
از جام عافیت می نابی نخورده ام
وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام
موی سپید را فلکم رایگان نداد
 این رشته را به نقد جوانی خریده ام
ای سرو پای بسته به آزادگی مناز
آزاده من که از همه عالم بریده ام
گر می گریزم از نظر مردمان رهی
عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام


  • آخرین ویرایش:چهارشنبه 18 مرداد 1391

  • تعداد کل صفحات :2  
  • 1  
  • 2  
آخرین پست ها
  • کد نمایش افراد آنلاین