تبلیغات
شعر های فارسی - مطالب دیگر شاعران
پنجشنبه 2 بهمن 1393  00:00

کاشکی                            دقیقی                                 قالب: قصیده یا غزل*


کاشکی اندر جهان شب نیستی
تـا مــرا هجـران آن لــب نیستی

زخـم عقـرب نیستی بر جان من
گــر ورا زلــــف معـقــرب نیستی

ور نبـــودی کـوکبـش در زیـر لـب
مـونســم تـا روز کوکـب نیستی

ور مــرکّــب نیستـی از نیکویــی
جانم از عشقش مرکّب نیستی

ور مـــرا بی یـــار بایـــد زیستـن
زنــدگانــی کاش یـا رب نیستی

*شاید قسمتی از یک قصیده باشد یا یک غزل.



آه ...                         جلیل صفر بیگی                     رباعی


آه از دل بی عاطفه ی سنگی تو
سازی نزدم جز به هماهنگی تو

سلول به سلول وجودم غم توست
تنگ دل من نشسته دلتنگی تو



خنده ی تو...(ابلیس)                     مجید ترکابادی                      غزل
وزن عروضی : مستفعلن مفاعلُ مستفعلن فَعل  


ای خنده ات تجلی غم بی امان بخند
آری بخند یکسره با این و آن بخند

تا بغض،خوب گیر کند در گلوی من
با من سکوت کرده و با دیگران بخند

چون قرص ماه در شب تاریک و بی قرار
گیسو به هم بریز و سپید آن میان بخند

چون بادبادکی که نخش دست کودکی است
بازی بده مرا و خود از آسمان بخند

وقتی تمام اهل زمین عاشقت شدند
ابلیس وار رو به خدای جهان بخند...



مریم                                      محمدشکری فرد               غزل
وزن عروضی : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع لن

نه یک سراغ،نه حتی نشانه ای مریم!
نه عشوه آمدن دخترانه ای مریم!

میان ما دو نفر فاصله زیاد شده
چنان که هیچ از اول میانه ای...مریم!

کسی به رسم زمان قدیم عاشق نیست
کدام عشق؟کجای زمانه ای مریم!

دلم گرفته؛به آهی سکوت را بشکن
و زیر گریه بزن با بهانه ای مریم!



دل و دین و عقل و هوشم...                    فیض کاشانی               غزل


دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی
ز کدام باده ساقی به من خراب دادی

چو دل و چو دین و ایمان همه گشت رخنه رخنه
مژه‌های شوخ خود را چو به غمزه آب دادی

دل عالمی ز جا شد چو نقاب بر گشودی
دو جهان به هم بر آمد چو به زلف تاب دادی

در خرمی گشودی چو جمال خود نمودی
ره درد و غم ببستی چو شراب ناب دادی

ز دو چشم نیم مستت می ناب عاشقان را
ز لب و جوی جبینت شکر و گلاب دادی

همه کس نصیب خود را برد از زکات حسنت
به من فقیر و مسکین غم بی‌حساب دادی

همه سرخوش از وصالت من و حسرت و خیالت
همه را شراب دادی و مرا سراب دادی

ز لب شکر فروشت دل “فیض” خواست کامی
نه اجابتی نمودی نه مرا جواب دادی



سلام

امروز یکی از بدترین روزهای عمرم بود اما دوستی حالم را بهتر کرد.
از تمامی عزیزانی که کارهایم اذیتشان کرده "معذرت" می خواهم. و برای آن هایی برایم متاسفند شعر زیر را تقدیم می کنم.
یا حق :
نصرت! چه می کنی سر این پرتگاه ژرف
با پای خویش،تن به دل خاک می کشی

گم گشته ای به پهنه تاریک زندگی
نصرت! شنیده ام که تو تریاک می کشی

*

نصرت! تو شمع روشن یک خانواده ای
این دست کیست در رهِ بادت نشانده است؟

پرهیز کن ز قافله سالار راه مرگ
چون،چشم بسته بر سر چاهت کشانده است!

*

بیش از سه ماه رفته که شعری نگفته ای
ای مرغ خوش نوا ز چه خاموش گشته ای؟

روزی به خویش آیی و بینی که ای... دریغ
با این همه هنر،تو فراموش گشته ای!

*

هر شب که مست دست به دیوار می کِشی
از خواب می جهد پدرت،آه... می کِشد!

نجوا کنان به ناله سراید:"که این جوان
گردونه امید به بیراه می کشد"

*

دیشب ملیحه دختر همسایه طعنه زد:
"آمد دوباره شاعر بد نام شهر ما!"


مادر!... بس است...
 وای...
 فراموش کن مرا.
باید که گفت : شاعر ناکام شهر ما!

*

مادر! به تنگ آمده ام از دست ناکسان
دست از سرم بدار،ندانی چه می کشم

دردیست بر دلم که نگنجد به عالمی
این درد،کِی به گفته در آید که می کشم؟


*

نصرت!از آن مردم خویشی،نه مال خود
زنهار!تیرگی نزند راه نام تو

هر گوش ،منتظر به سرود تو مانده است!
" نصرت!"شرنگ مرگ نریزد به جام تو!



ما گاو نداریم ولی زاییده                جلیل صفربیگی                       رباعی


بد جور به هـــــم ریخته و ترسیده
مادر که دوباره خواب شومی دیده

از بهت و سکوت پدرم می ترسم
ما گاو نداریـــــــم ولـــــــی زاییده

------------------------

من با تو چقدر ساده رفتم بر باد
تو نام مرا چـــــه زود بردی از یاد

من حبه ی قند کوچکی بودم که
از دست تو در پیاله ی چای افتاد

-----------------------

در جام سرم شراب انداخته اند
یک گوشه مرا خراب انداخته اند

من در بلمــی در وسط اقیانوس
پاروی مــــــرا در آب انداخته اند

------------------------

برخوان خدا که سهم شیخ و شاه است
نانی است که اندازه ی قرص ماه است

سنگک نه که روی سفره مان سنگ گذاشت
دستـی کـــــه همیشه خـــــدا کـوتـــاه است
--------------------------------------

طفلک پســــــرم باز مجابش کردم
بی شام به زور قصه خوابش کردم

ناگاه کبوتری به خوابش آمد
ناچار گرفتم و کبابش کردم
..........................................

بی دغدغه همچنان تو را می بوسم
بی بوسه عزیز! در خودم می پوسم

آنقدر به بوسه ی تو معتادم که
یک قافیه در میان تو را می بوسم!



تماشا خانه                       محمد شکری فرد                     غزل
وزن عروضی :فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فع لن(؟) 


باغ در زردی پاییز تماشا دارد
قدر یک فرصت ناچیز تماشا دارد

بعد یک عمر غم دربه دری، بی خبری
شمس در گوشه ی تبریز تماشا دارد

زاغ از ترس مترسک بدنش می لرزد
اتفاق سر جالیز تماشا دارد

خانه خانه ده ما روی به ویران شدن است
حمله ی لشکر چنگیز تماشا دارد

شب دلواپسی ما سپری خواهد شد
دیدن صبح دل انگیز تماشا دارد



دامن ناز                            دکتر ابراهیم اقبالی                            غزل


مــی نــوازد دل مــا را بــه نگــاهی گــاهی
می نشـانم بـه هـدف ناوک آهی گاهی
 
شبنم افــلاک نشین گشت ز خوشید پگـــاه
جذبه عشق بود نیــم نگـــاهـی گاهی
 
در زنخدان تــو دل چنــگ به گیسوی تو زد
بگذرد قافـــله ای بر سر چاهی گــاهی
 
دیــدن دیــده بیمار تـو خــود عـافیت است
دست چون میدهدم حال تباهی گاهی
 
زاهــدا غرّه بــه طــاعـات کلانت چه شــوی
باعث عفو شــود خــرده گنـاهی گاهی
 
ای بسا مرگ که خود پایه شور است و حیـات
لانه عشق شـود خــرمن کاهی گــاهی
 
باورت نیست پس از مردن ما بین که ز خـاک
سر زنــد زنــده و بـالنده گیاهی گاهی
 
وان نــه لالـه است که از بهر شهیدان غمـش
خیـــزد از قتلگه داغ گـــواهی گــاهی
 
بنگر بر صــف مـــژگـان و ببیـن نــاله مــا
که چسان می شکند پشت سپاهی گاهی
 
گــرچـه روشن بــه چــراغی نشود کلبـه ما
پــرتــوی افکنـد از روزنــه ماهی گاهی
 
تــا کــه تقلیـد از آن زلــف سمـن سـابکند
مـاه هم می نهد از ابـر کلاهـــی گــاهی
 
راز معـــراج نــدانستــه ای ای دل ورنـــــه
خـوار بینی دو جهان پیش سیاهی گاهی
 
دستگـــیر ضعفــا خـــاک ره مــردان باش
روزگــارت چو دهد دولت و جاهی گاهی
 
ذکـر حق پیشه خود کن شب و روز «اقبالی»
تا نجــویی به جز او پشت و پناهی گاهی
 
تا ســرانجـام زنــی دست در آن دامـن نـاز
چون غبــاری بنشین بـر سر راهی گاهی
 



نام شعر : می روم...              شاعر : شیرین خسروی                نوع شعر : غزل


می‌روم شاید کمی حال شما بهتر شود
می‌گذارم با خیالت روزگارم سر شود

از چه می‌ترسی؟ برو دیوانگی های مرا
آن‌چنان فریاد کن تا گوش عالم کر شود

می‌روم، دیگر نمی‌خواهم برای هیچ کس
حالت غمگین چشمانم ملال‌آور شود

باید این بازنده ی مغرور ـ جان عاشقم ـ
تا به کی بازیچه این دست بازیگر شود؟

ماندنم بیهوده است امکان ندارد هیچ وقت
این من‌ِ دیرین‌ِ من یک آدم دیگر شود



  • تعداد کل صفحات :10  
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
آخرین پست ها
  • کد نمایش افراد آنلاین