تبلیغات
شعر های فارسی - مطالب مثنوی
چهارشنبه 17 تیر 1394  00:00

علی(ع)                                  استاد شهریار                        مثنوی


علی آن شیر خدا شاه عرب
الفتی داشته با این دل شب

شب ز اسرار علی آگاه است
دل شب محرم سرالله است

شب شنفته است مناجات علی
جوشش چشمه عشق ازلی

دردمندی که چو لب بگشاید
در و دیوار به زنهار آید

کلماتی چو دُر، آویزه گوش
مسجد کوفه هنوزش مدهوش

فجر تا سینه آفاق شکافت
چشم بیدار علی خفته نیافت

ناشناسی که به تاریکی شب
می برد شام یتیمان عرب

پادشاهی که به شب برقع پوش
می کشد بار گدایان بر دوش

شاه بازی که به بال و پر راز
می کند در ابدیت پرواز

آن دم صبح قیامت تأثیر
حلقه در شد از او دامنگیر

دست در دامن مولا زد در
که علی! بگذار و از ما مگذر

پیشوایی که ز شوق دیدار
می کند قاتل خود را بیدار

می زند پس لب او کاسه شیر
می کند چشم اشارت به اسیر

چه اسیری که همان قاتل اوست
تو خدایی مگر ای دشمن دوست

در جهانی همه شور و همه شر
ها علیٌ بشرٌ کیف بَشر

شبروان مست ولای توعلی
جان عالم به فدای توعلی



شنبه 5 اردیبهشت 1394  00:00

امشب دوباره داغ دلم تازه می شود                   جاوید سیفی                 غزل مثنوی(؟)


امشب دوباره داغ دلم تازه می شود
پیراهن غمت به تن اندازه می شود

ساک سفر نبسته ام اما مسافرم
دارد به گریه می گذرد آب از سرم

از خود عبور می کنم و جاده مبهم است
حتی بهشت بی تو برایم جهنم است

پک می زنم به زندگی ام دود می شود
هر آنچه داشته ام همه نابود می شود

سرما به مغز اسکلتم نیش می زند
ابلیس طعنه بر من درویش می زند

هشیاراگرچه آمده ام مست می روم
دست مرا بگیر که از دست می روم

خود را به عمق عالم ناسوت می کشم
مثل قطار از هیجان سوت می کشم

در یک جهان بی سر و ته خانه می کنم
بی تو به جای پنجره تابوت می کشم

پیراهن تو وصله ی تاریخ می شود
دارد دوباره مو به تنم سیخ می شود

در ذهن من جنون تو بیداد می کند
حتی سرم به خاطر تو باد می کند

با جیغ و داد گوش فلک کر نمی شود
حالم چنان بد است که بدتر نمی شود

وقتی بهشت بی تو برایم جهنم است
می خواستم که رگ بزنم جرأتم کم است

تنها تر از همیشه به خود تکیه داده ام
همراز عشق و هم نفس جام باده ام

در من زنی شبیه تو رقصید و دور شد
یک بار با صدای تو خندید و دور شد

باد آمد و دهان مرا بو کشد و رفت
باد آمد و به دور تو پیچید و دور شد

باد آمد و تمام مرا باد برده است
دیگر مرا خداری تو از یاد برده است

از تو عبور می کنم و جاده مبهم
آی بهشت بی تو برایم جهنم است؟

هم خشک و هم ترم که به آتش کشی مرا
هیزم می آورم که به آتش کشی مرا

من مانده ام هنوز و غزل عاشق من است
پیراهنت هنوز هم اندازه تن است

از دیو و دد ملول به انسان رسیده ایم
با هم به انتهای خیابان رسیده ایم

ما هر چه هست و هرچه که بوده است پیش از این
له کرده ایم و حال به وجدان رسیده ایم

آب از سر من و تو و دریا گذشته است
دیگر قبول کن که به پایان رسیده ایم

دیگر غرور چشم تو را کور کرده است
از من هزارسال تو را دور کرده است

حالا که از نبود تو حیرت نمی کنم
مثل گذشته ختم به خیرت نمی کنم

با چشم بسته دست به دیوار می روم
بانو خدای عشق نگه دار می روم



مایه ی درد                        هوشنگ ابتهاج                      مثنوی(بخشی از مثنوی بلند)


مایه ی درد است بیداری مرد
آه ازین بیداری پر داغ و درد

خفتگان را گر سبکباری خوش است
شبروان را رنج بیداری خوش است

گرچه بیداری همه حیف است و کاش
ای دل دیدار جو بیدار باش

هم به بیداری توانی پی سپرد
خفته هرگز ره به مقصودی نبرد

پر ز درد است اینه ، پیداست این
چشم گریان می نهد بر آستین

هر طرف تا چشم می بیند شب است
آسمان کور شب بی کوکب است

اینه می گرید از بخت سیاه
گریه ی ایینه بی اشک است و آه

در چنین شب های بی فریاد رس
روز خوش در خواب باید دید و بس



پنجشنبه 18 اردیبهشت 1393  00:00

نام شعر : چرا رفتی؟                       شاعر : سیمین بهبهانی                    نوع شعر : مثنوی


چرا رفتی،چرا؟ من بی قرارم                              به سر، سودای آغوش تو دارم

نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست؟                        ندیدی جانم از غم ناشکیباست؟

نه هنگام گل و فصل بهارست؟                            نه عاشق در بهاران بی قرارست

نگفتم با لبان بسته ی خویش                              به تو راز درون خسته ی خویش؟

خروش از چشم من نشنید گوشت؟                        نیاورد از خروشم در خروشت؟

اگر جانم ز جانت آگهی داشت                             چرا بی تابیم را سهل انگاشت؟

کنار خانه ی ماکوهسارست                                زدیـــدار رقـیـبان بـر کـنارست

چو شمع مهر خاموشی گزیند                              شب اندر وی به آرامی نشیند

ز ماه و پرتوی سیمینه ی او                               حریری اوفتد بر سینه ی او

نسیمش مستی انگیزست و خوشبوست                   پر از شقایق های خودروست

بیا با هم شبی آنجا سر آریم                                دمار از جان دوری ها بر آریم

خیالت گرچه عمری یار من بود                           امیدت گرچه در پندار من بود

بیا امشب شرابی دیگرم ده                                 ز مینای حقیقت ساغرم ده

دل دیوانه را دیوانه تر کن                                 مرا از هر دو عالم بی خبر کن

بیا!دنیا دو روزی بیش تر نیست                          پی فرداش،فردای دگر نیست

بیا...اما نه،خوبان خود پرستند                            به بند مهر،کمتر پای بستند

اگر یک دم شرابی می چشانند                             خمار آلوده عمری می نشانند

در این شهر آزمودم من بسی را                           ندیدم با وفا ز آنان،کسی را

تو هم هر چند مهر بی غروبی                             به بی مهری گواهت این که خوبی

گذشتم من ز سودای وصالت                               مرا تنها رها کن با خیالت



سه شنبه 26 آذر 1392  00:00

برای دوست عزیزم کریم


نام شعر : گل فراموشم نکن                   شاعر : ایرج میرزا                        نوع شعر : مثنوی


عاشقی محنت بسیار کشید
تا لب دجله به معشوقه رسید

نشده از گل رویش سیراب
که فلک دسته گلی داد باب

نازنین چشم به شط دوخته بود
فارغ از عاشق دل سوخته بود

دید کز روی شط آید به شتاب
نوگلی چون گل رویش شاداب

گفت وه وه چه گل رعناییست
لایق دست چو من زیباییست

زین سخن عاشق معشوقه پرست
جست در آب چو ماهی از شست

خوانده بود این مثل آن مایه ی ناز
که نکویی کن و در آب انداز

باری آن عاشق بیچاره چو بط
دل به دریا زد و افتاد به شط

دید آبیست فراوان ودرست
به نشاط آمد ودست از جان شست

دست وپایی زد و گل را بربود
سوی دلدارش پر تاب نمود

گفت کای آفت جان سنبل تو
ما که رفتیم بگیر این گل تو

بکنش زیب سر ای دلبر من

یاد آبی که گذشت از سر من

جز برای دل من بوش مکن
عاشق خویش فراموش مکن

خود ندانست مگر عاشق ما

که ز خوبان نتوان جست وفا

عاشقان را همه گر آب برد
خوبرویان همه را خواب برد



سه شنبه 26 شهریور 1392  00:00

نام شعر : ای شب از...               شاعر : فروغ فرخزاد                   نوع شعر : مثنوی


ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده

ای بروی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم زالودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من

ای ز گندمزارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پربارتر

ای در بگشوده بر خورشید ها
در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

این دل تنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

 ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش ازینت گرکه در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد  خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلبودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها
گم شدن در پهنه بازارها

 آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان

از تو تنهائیم خاموشی گرفت
پیکرم بو هم آغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانیاینچنین سرد وسیاه
با قدمهایت قدمهایم براه

 ای بزیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هایم از هرم خواهش سوخته

آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم

آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب

آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این ، این خیرگیست
چلچراغی در سکوت وتیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم

این دل تنگ من واین دود عود؟
در شبستان زخمه های چنگ و رود؟

این فضای خالی و پروازها؟
این شب خاموش واین آوازها؟

ای نگاهت لای لای سحربار
گاهوار کودکان بی قرار

ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور وشعر آمیخته
اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی
لاجرم شعرم به آتش سوختی



نام شعر : عشق                       شاعر : مجتبی کاشانی            نوع شعر : مثنوی


ای‌ که‌ می‌پرسی‌ نشان‌ عشق‌ چیست‌
عشق‌ چیزی‌ جز ظهور مهر نیست

عشق یعنی مهر بی‌چون و چرا
عشق یعنی کوشش بی‌ادعا

عشق یعنی عاشق بی‌زحمتی
عشق یعنی بوسه بی‌شهوتی

عشق یعنی دشت گل کاری شده
در کویری چشمه‌ای جاری شده
 
یک شقایق در میان دشت خار
باور امکان با یک گل بهار
 
عشق یعنی ترش را شیرین کنی
عشق یعنی نیش را نوشین کنی
 
عشق یعنی این که انگوری کنی
عشق یعنی این که زنبوری کنی

عشق یعنی مهربانی در عمل
خلق کیفیت به کندوی عسل
 
عشق یعنی گل به جای خار باش
پل به جای این همه دیوار باش
 
عشق یعنی یک نگاه آشنا
دیدن  افتادگان  زیر  پا
 
عشق یعنی تنگ بی ماهی شده
عشق یعنی ، ماهی راهی شده
 
عشق یعنی مرغ‌های خوش نفس
بردن آنها به بیرون از قفس
 
عشق یعنی جنگل دور از تبر
دوری سرسبزی از خوف و خطر

عشق یعنی از بدی ها اجتناب
بردن پروانه از لای کتاب

در میان این همه غوغا و شر
عشق یعنی کاهش رنج بشر
 
ای توانا ، ناتوان عشق باش
پهلوانا ، پهلوان عشق باش
 
عشق یعنی تشنه‌ای خود نیز اگر
واگذاری آب را بر تشنه تر

عشق یعنی ساقی کوثر شدن
بی پر و بی پیکر و بی سر شدن
 
نیمه شب سرمست از جام سروش
در به در انبان خرما روی دوش

عشق یعنی مشکلی آسان کنی
دردی از درمانده‌ای درمان کنی

عشق یعنی خویشتن را نان کنی
مهربانی را چنین ارزان کنی

عشق یعنی نان ده و از دین مپرس      
در مقام بخشش از آیین مپرس

هرکسی او را خدایش جان دهد
آدمی باید که او را نان دهد

عشق یعنی عارف بی خرقه ای
عشق یعنی بنده ی بی فرقه ای

عشق یعنی آنچنان در نیستی
تا که معشوقت نداند کیستی
 
عشق یعنی جسم روحانی شده
قلب خورشیدی نورانی شده
 
عشق یعنی ذهن زیباآفرین
آسمانی کردن روی زمین

هر که با عشق آشنا شد مست شد
وارد یک راه بی بن بست شد
 
هرکجا عشق آید و ساکن شود
هرچه ناممکن بود ممکن شود
 
درجهان هر کارخوب و ماندنی است
رد پای عشق در او دیدنی است

سالک آری عشق رمزی در دل است
شرح و وصف عشق کاری مشکل است
 
عشق یعنی شور هستی در کلام
عشق یعنی شعر، مستی؛ والسلام



سه شنبه 28 خرداد 1392  00:00

نام شعر : شبی ...                        شاعر : آذر زمانی                 نوع شعر : مثنوی


شبی بر شانه ات من خواب بودم
به دور خانه ات بــی تــــاب بودم
نگـــــاهت با نگاهم تــــاب میخورد
وچشمـم از دوچشمت آب میخورد
دل دریـــــا پراز دیــــــوانگی بـــــود
به دورت عاشقــی پـــروانگی بــود
دو چشمم تا سحــــر بیـــدار بوده
بــــه فــــکر دیــــدن دلـــدار بــــوده
خـــــــدا تا سرنوشتم را رقــــم زد
دل شـــــوریده ام را هی بهــــم زد
دو چشــــم آیینه تصــــویر ماه بود
کسی در خواب من تعبیر مــاه بود
سحـر خون می چکیـد از زخم بلبل
بـــه روی دامنت باغــــی ز سنبل
من وایــــن مثنـــو ی های خــدایی
شده زخمــــی پــر از درد جـــدایی
تمــــآم درد تـــــو بر شــــانه ام بود
وعطــــر وبـــوی تو در خانه ام بـود
دلم با یـاد تو می سوخت آنشب
به فکر دردهـــــــایت بــود هرشب
شبی بر شانـــه ات من خواب بودم
به دور خانه ات بی تــــاب بــــودم


  • آخرین ویرایش:شنبه 5 مرداد 1392

شنبه 25 خرداد 1392  00:00
نوع مطلب: (شعر های فارسی ،مثنوی ،) توسط: مهدی شرقیان

نام شعر : ستایش(آغاز کتاب شاهنامه)                  شاعر: فردوسی                   نوع شعر : مثنوی


به نام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه برنگذرد

خداوند نام و خداوند جای

خداوند روزی ده رهنمای

خداوند کیوان و گردان سپهر

فروزنده ماه و ناهید و مهر

ز نام و نشان و گمان برترست

نگارندهٔ بر شده پیکرست

به بینندگان آفریننده را

نبینی مرنجان دو بیننده را

نیابد بدو نیز اندیشه راه

که او برتر از نام و از جایگاه

سخن هر چه زین گوهران بگذرد

نیابد بدو راه جان و خرد

خرد گر سخن برگزیند همی

همان را گزیند که بیند همی

ستودن نداند کس او را چو هست

میان بندگی را ببایدت بست

خرد را و جان را همی سنجد اوی

در اندیشهٔ سخته کی گنجد اوی

بدین آلت رای و جان و زبان

ستود آفریننده را کی توان

به هستیش باید که خستو شوی

ز گفتار کار یکسو شوی

پرستنده باشی و جوینده راه

به ژرفی به فرمانش کردن نگاه

توانا بود هر که دانا بود

ز دانش دل پیر برنا بود

از این پرده برتر سخن گاه نیست

ز هستی مر اندیشه را راه نیست


  • آخرین ویرایش:-

پنجشنبه 16 خرداد 1392  00:00

نام شعر : قصه‌ی جوحی و آن کودک کی پیش جنازه‌ی پدر خویش نوحه می‌کرد| شاعر : مولانا(از مثنوی معنوی)| نوع شعر : مثنوی

کودکی در پیش تابوت پدر

زار می‌نالید و بر می‌کوفت سر

کای پدر آخر کجاات می‌برند

تا ترا در زیر خاکی آورند

می‌برندت خانه‌ای تنگ و زحیر

نی درو قالی و نه در وی حصیر

نی چراغی در شب و نه روز نان

نه درو بوی طعام و نه نشان

نی درش معمور نی بر بام راه

نی یکی همسایه کو باشد پناه

چشم تو که بوسه‌گاه خلق بود

چون شود در خانه‌ی کور و کبود

خانه‌ی بی‌زینهار و جای تنگ

که درو نه روی می‌ماند نه رنگ

زین نسق اوصاف خانه می‌شمرد

وز دو دیده اشک خونین می‌فشرد

گفت جوحی با پدر ای ارجمند

والله این را خانه‌ی ما می‌برند

گفت جوحی را پدر ابله مشو

گفت ای بابا نشانیها شنو

این نشانیها که گفت او یک بیک

خانه‌ی ما راست بی تردید و شک

نه حصیر و نه چراغ و نه طعام

نه درش معمور و نه صحن و نه بام

زین نمط دارند بر خود صد نشان

لیک کی بینند آن را طاغیان

خانه‌ی آن دل که ماند بی ضیا

از شعاع آفتاب کبریا

تنگ و تاریکست چون جان جهود

بی نوا از ذوق سلطان ودود

نه در آن دل تافت نور آفتاب

نه گشاد عرصه و نه فتح باب

گور خوشتر از چنین دل مر ترا

آخر از گور دل خود برتر آ

زنده‌ای و زنده‌زاد ای شوخ و شنگ

دم نمی‌گیرد ترا زین گور تنگ

یوسف وقتی و خورشید سما

زین چه و زندان بر آ و رو نما

یونست در بطن ماهی پخته شد

مخلصش را نیست از تسبیح بد

گر نبودی او مسبح بطن نون

حبس و زندانش بدی تا یبعثون

او بتسبیح از تن ماهی بجست

چیست تسبیح آیت روز الست

گر فراموشت شد آن تسبیح جان

بشنو این تسبیحهای ماهیان

هر که دید الله را اللهیست

هر که دید آن بحر را آن ماهیست

این جهان دریاست و تن ماهی و روح

یونس محجوب از نور صبوح

گر مسبح باشد از ماهی رهید

ورنه در وی هضم گشت و ناپدید

ماهیان جان درین دریا پرند

تو نمی‌بینی که کوری ای نژند

بر تو خود را می‌زنند آن ماهیان

چشم بگشا تا ببینیشان عیان

ماهیان را گر نمی‌بینی پدید

گوش تو تسبیحشان آخر شنید

صبر کردن جان تسبیحات تست

صبر کن کانست تسبیح درست

هیچ تسبیحی ندارد آن درج

صبر کن الصبر مفتاح الفرج

صبر چون پول صراط آن سو بهشت

هست با هر خوب یک لالای زشت

تا ز لالا می‌گریزی وصل نیست

زانک لالا را ز شاهد فصل نیست

تو چه دانی ذوق صبر ای شیشه‌دل

خاصه صبر از بهر آن نقش چگل

مرد را ذوق از غزا و کر و فر

مر مخنث را بود ذوق از ذکر

جز ذکر نه دین او و ذکر او

سوی اسفل برد او را فکر او

گر برآید تا فلک از وی مترس

کو به عشق سفل آموزید درس

او به سوی سفل می‌راند فرس

گرچه سوی علو جنباند جرس

از علمهای گدایان ترس چیست

کان علمها لقمه‌ی نان را رهیست


  • آخرین ویرایش:-

  • تعداد کل صفحات :3  
  • 1  
  • 2  
  • 3  
آخرین پست ها
  • کد نمایش افراد آنلاین