تبلیغات
شعر های فارسی - مطالب ابر مثنوی
چهارشنبه 17 تیر 1394  00:00

علی(ع)                                  استاد شهریار                        مثنوی


علی آن شیر خدا شاه عرب
الفتی داشته با این دل شب

شب ز اسرار علی آگاه است
دل شب محرم سرالله است

شب شنفته است مناجات علی
جوشش چشمه عشق ازلی

دردمندی که چو لب بگشاید
در و دیوار به زنهار آید

کلماتی چو دُر، آویزه گوش
مسجد کوفه هنوزش مدهوش

فجر تا سینه آفاق شکافت
چشم بیدار علی خفته نیافت

ناشناسی که به تاریکی شب
می برد شام یتیمان عرب

پادشاهی که به شب برقع پوش
می کشد بار گدایان بر دوش

شاه بازی که به بال و پر راز
می کند در ابدیت پرواز

آن دم صبح قیامت تأثیر
حلقه در شد از او دامنگیر

دست در دامن مولا زد در
که علی! بگذار و از ما مگذر

پیشوایی که ز شوق دیدار
می کند قاتل خود را بیدار

می زند پس لب او کاسه شیر
می کند چشم اشارت به اسیر

چه اسیری که همان قاتل اوست
تو خدایی مگر ای دشمن دوست

در جهانی همه شور و همه شر
ها علیٌ بشرٌ کیف بَشر

شبروان مست ولای توعلی
جان عالم به فدای توعلی



مایه ی درد                        هوشنگ ابتهاج                      مثنوی(بخشی از مثنوی بلند)


مایه ی درد است بیداری مرد
آه ازین بیداری پر داغ و درد

خفتگان را گر سبکباری خوش است
شبروان را رنج بیداری خوش است

گرچه بیداری همه حیف است و کاش
ای دل دیدار جو بیدار باش

هم به بیداری توانی پی سپرد
خفته هرگز ره به مقصودی نبرد

پر ز درد است اینه ، پیداست این
چشم گریان می نهد بر آستین

هر طرف تا چشم می بیند شب است
آسمان کور شب بی کوکب است

اینه می گرید از بخت سیاه
گریه ی ایینه بی اشک است و آه

در چنین شب های بی فریاد رس
روز خوش در خواب باید دید و بس



پنجشنبه 18 اردیبهشت 1393  00:00

نام شعر : چرا رفتی؟                       شاعر : سیمین بهبهانی                    نوع شعر : مثنوی


چرا رفتی،چرا؟ من بی قرارم                              به سر، سودای آغوش تو دارم

نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست؟                        ندیدی جانم از غم ناشکیباست؟

نه هنگام گل و فصل بهارست؟                            نه عاشق در بهاران بی قرارست

نگفتم با لبان بسته ی خویش                              به تو راز درون خسته ی خویش؟

خروش از چشم من نشنید گوشت؟                        نیاورد از خروشم در خروشت؟

اگر جانم ز جانت آگهی داشت                             چرا بی تابیم را سهل انگاشت؟

کنار خانه ی ماکوهسارست                                زدیـــدار رقـیـبان بـر کـنارست

چو شمع مهر خاموشی گزیند                              شب اندر وی به آرامی نشیند

ز ماه و پرتوی سیمینه ی او                               حریری اوفتد بر سینه ی او

نسیمش مستی انگیزست و خوشبوست                   پر از شقایق های خودروست

بیا با هم شبی آنجا سر آریم                                دمار از جان دوری ها بر آریم

خیالت گرچه عمری یار من بود                           امیدت گرچه در پندار من بود

بیا امشب شرابی دیگرم ده                                 ز مینای حقیقت ساغرم ده

دل دیوانه را دیوانه تر کن                                 مرا از هر دو عالم بی خبر کن

بیا!دنیا دو روزی بیش تر نیست                          پی فرداش،فردای دگر نیست

بیا...اما نه،خوبان خود پرستند                            به بند مهر،کمتر پای بستند

اگر یک دم شرابی می چشانند                             خمار آلوده عمری می نشانند

در این شهر آزمودم من بسی را                           ندیدم با وفا ز آنان،کسی را

تو هم هر چند مهر بی غروبی                             به بی مهری گواهت این که خوبی

گذشتم من ز سودای وصالت                               مرا تنها رها کن با خیالت



سه شنبه 26 آذر 1392  00:00

برای دوست عزیزم کریم


نام شعر : گل فراموشم نکن                   شاعر : ایرج میرزا                        نوع شعر : مثنوی


عاشقی محنت بسیار کشید
تا لب دجله به معشوقه رسید

نشده از گل رویش سیراب
که فلک دسته گلی داد باب

نازنین چشم به شط دوخته بود
فارغ از عاشق دل سوخته بود

دید کز روی شط آید به شتاب
نوگلی چون گل رویش شاداب

گفت وه وه چه گل رعناییست
لایق دست چو من زیباییست

زین سخن عاشق معشوقه پرست
جست در آب چو ماهی از شست

خوانده بود این مثل آن مایه ی ناز
که نکویی کن و در آب انداز

باری آن عاشق بیچاره چو بط
دل به دریا زد و افتاد به شط

دید آبیست فراوان ودرست
به نشاط آمد ودست از جان شست

دست وپایی زد و گل را بربود
سوی دلدارش پر تاب نمود

گفت کای آفت جان سنبل تو
ما که رفتیم بگیر این گل تو

بکنش زیب سر ای دلبر من

یاد آبی که گذشت از سر من

جز برای دل من بوش مکن
عاشق خویش فراموش مکن

خود ندانست مگر عاشق ما

که ز خوبان نتوان جست وفا

عاشقان را همه گر آب برد
خوبرویان همه را خواب برد



سه شنبه 26 شهریور 1392  00:00

نام شعر : ای شب از...               شاعر : فروغ فرخزاد                   نوع شعر : مثنوی


ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده

ای بروی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم زالودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من

ای ز گندمزارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پربارتر

ای در بگشوده بر خورشید ها
در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

این دل تنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

 ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش ازینت گرکه در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد  خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلبودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها
گم شدن در پهنه بازارها

 آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان

از تو تنهائیم خاموشی گرفت
پیکرم بو هم آغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانیاینچنین سرد وسیاه
با قدمهایت قدمهایم براه

 ای بزیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هایم از هرم خواهش سوخته

آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم

آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب

آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این ، این خیرگیست
چلچراغی در سکوت وتیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم

این دل تنگ من واین دود عود؟
در شبستان زخمه های چنگ و رود؟

این فضای خالی و پروازها؟
این شب خاموش واین آوازها؟

ای نگاهت لای لای سحربار
گاهوار کودکان بی قرار

ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور وشعر آمیخته
اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی
لاجرم شعرم به آتش سوختی



آخرین پست ها
  • کد نمایش افراد آنلاین